Feministki pieją z zachwytu nad esejem Jennifer Lawrence, która odniosła się do ataku hakerów na skrzynki pocztowe szefów Sony. Podobnie jak setki tysięcy osób, aktorka przeczytała wiadomości, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego. Z korespondencji producentów dowiedziała się, że jest … naiwna i dlatego zarabia mniej, niż koledzy po fachu. Dziś wie, że powinna walczyć o swoje, a ty? 

Cze­go nie pisać w służ­bo­wych mailach?

- Byłam bez­na­dziej­na w nego­cja­cjach, bo zbyt wcze­śnie się pod­da­łam – napi­sa­ła Law­ren­ce na łamach por­ta­lu Len­ny. Chcia­ła bowiem, by wszy­scy postrze­ga­li ją jako miłą dziew­czy­nę, szcze­gól­nie ci, któ­rzy dają jej pra­cę. I to był błąd – dzi­siaj 23-let­nia lau­re­at­ka Osca­ra mówi: Dość! – To moment, by kul­tu­ral­nie wyra­żać wła­sną opi­nię – stwierdziła.

Nie ona pierw­sza zauwa­ży­ła, że mówie­nie tego, co napraw­dę się myśli przy­cho­dzi z więk­szym tru­dem kobie­tom. Pro­ble­mem jest łat­ka, któ­rą im przy­pię­to – „Sła­ba płeć” odno­si się zarów­no do sytu­acji pry­wat­nych jak i zawo­do­wych. Wcze­śniej głos w tej kwe­stii zabie­ra­ły m.in. Amy Schu­mer, Char­li­ze The­ron i Bey­on­ce. To one wyraź­nie zazna­cza­ją, że okre­śle­nie „rzą­dzą­ca się” ma nega­tyw­ne kono­ta­cje i nie cier­pią go sły­szeć, wolą uży­wać sło­wa: „Sze­fo­wa”. A nią w grun­cie rze­czy jest każ­da odno­szą­ca suk­ce­sy kobieta.

 Kie­dy zauwa­żasz, że ktoś wcho­dzi ci na gło­wę, trak­tu­je jako tą miłą i potul­ną, war­to wziąć przy­kład z Jen­ni­fer Law­ren­ce i jej kole­ża­nek po fachu. Ist­nie­je kil­ka nawy­ków, któ­rych możesz się pozbyć.

 W służ­bo­wej kore­spon­den­cji wystar­czy nie:

• Prze­pra­szać

Prze­pra­szam, że zawra­cam ci gło­wę … Prze­pra­szam, czy masz chwi­lę … – nie musisz powta­rzać sło­wa na P, by ktoś cię posłu­chał. Jeże­li coś nale­ży do kom­pe­ten­cji danej oso­by, po pro­stu o to zapytaj.

• Tłu­ma­czyć się z tego, co myślisz

Two­ja opi­nia jest waż­na, sko­ro dosta­łaś tę pra­cę – zatem jeże­li ktoś cię skry­ty­ku­je, a ty nie zgo­dzisz się z tą kry­ty­ką, grzecz­nie na nią odpo­wiedz. W ten spo­sób poka­żesz, że zaj­mu­jesz miej­sce należ­ne ci miejsce.

• Uwa­żać się za głupią

„To może idio­tycz­ne pyta­nie, ale …” – szcze­gól­nie na począt­ku zawo­do­wej dro­gi zda­rza się cze­goś nie rozu­mieć i czuć, że to ozna­ka bra­ku kom­pe­ten­cji. Tak napraw­dę jed­nak ma nic złe­go w tym, by popro­sić o pomoc. Nawet jeśli rze­czy­wi­ście popeł­nia się tym małe faux pas. Z dru­giej stro­ny, złap dystans, ktoś kie­dyś prze­cież powie­dział: Nie ma głu­pich pytań, są tyl­ko głu­pie odpowiedzi.

• Bać się mówić

Strach przed zabra­niem gło­su to tyl­ko … strach. Posta­raj się więc unik­nąć sfor­mu­ło­wa­nia „Mogę się mylić, ale…” i zastąp go sło­wa­mi: „Sądzę, że …  / Jestem prze­ko­na­na o …”. Nie depre­cjo­nuj ich wagi, zanim do kogoś trafią.

•  Sabo­to­wać siebie

Czy to, co piszę ma jaki­kol­wiek sens? … Oczy­wi­ście, że ma! Uwierz, że tak jest i nie kwe­stio­nuj tre­ści wia­do­mo­ści. Po pro­stu ją wyślij i bądź z sie­bie zado­wo­lo­na, bo dla­cze­go mia­ła­byś nie być?

Tekst: Karo­li­na Błaszkiewicz
Zdję­cia: Pixa­bay

For Vers-24, Warsaw

_____

Komentarze

komentarzy