Roz­ma­wia­ła: India Indre Saka­le, Karo­li­na Błaszkiewicz

Zdję­cie: Łukasz Kosela

Jak brzmi Pana defi­ni­cja aikido?
Aiki­do nie mie­ści się w żad­nej defi­ni­cji. Na każ­dym eta­pie moje­go życia było czymś innym, wyma­ga­ło cze­go inne­go i dawa­ło inne war­to­ści. Na począt­ku, jako mło­dy chło­pak, szu­ka­łem w nim dyna­mi­ki. Z cza­sem zaczą­łem dostrze­gać w nim war­to­ści, któ­re prze­kła­da­ją się na cha­rak­ter czło­wie­ka, jego widze­nie świa­ta. Aiki­do w zało­że­niu jest dąże­niem do har­mo­nii, budo­wa­niem rela­cji na zasa­dzie współ­pra­cy a nie kon­ku­ren­cji. Poza tym aiki­do jest zawsze ruchem, nie zno­si sta­ty­ki. Czy potrak­tu­je­my je rekre­acyj­nie czy zawo­do­wo, zawsze będzie wyma­ga­ło od nas zmian, będzie moty­wo­wa­ło i napę­dza­ło do dzia­ła­nia, utrzy­ma nas w kon­dy­cji psycho-ruchowej.

Czym aiki­do róż­ni się od innych sztuk walki?
Trud­no jest porów­ny­wać. Mogę tyl­ko powie­dzieć jak ja widzę aiki­do na tle innych sztuk walk, to kwe­stia inter­pre­ta­cji… Jest bar­dziej sub­tel­ne, wyróż­nia się ele­gan­cją ruchu, oprócz swo­jej efek­tyw­no­ści, jest rów­nież efek­tow­ne. Wystar­czy spoj­rzeć na strój – haka­ma, któ­ra poza swo­ją sym­bo­li­ką i daw­nym prze­zna­cze­niem, dziś jest po pro­stu ele­men­tem przy­cią­ga­ją­cym wzrok, doda­ją­cym “efekt spe­cjal­ny”. Ponad­to aiki­do jest sztu­ką nasta­wio­ną na pokój.

Jakie zasa­dy w nim panują?
Zasa­dy… Nie ma zasad ( śmiech ;)), tak jak w życiu. Jest pewien kanon zacho­wań, swo­ista ety­kie­ta. Bar­dziej bym powie­dział, że aiki­do jest oducza­niem się. Od dziec­ka jeste­śmy ucze­ni pew­nych norm, prze­cho­dzi­my przez tre­ning spo­łecz­no­ścio­wy, napeł­nia­my się ste­reo­ty­pa­mi – “mogę, wypa­da lub nie, nie potra­fię, nie dam rady”. Aiki­do daje moż­li­wość pozby­wa­nia się sche­ma­tów myślo­wych i rucho­wych. Pozwa­la oso­bom w róż­nym wie­ku i z róż­ną kon­dy­cją, docho­dzić do wyni­ków, któ­re je zado­wa­la­ją. Oczy­wi­ście na począt­ku uczy­my się kon­kret­nych kro­ków, tech­nik, reak­cji, po to, by z cza­sem wła­śnie “oduczać” się ich, pozwa­lać nasze­mu cia­łu natu­ral­nie reago­wać na oko­licz­no­ści, w któ­rych się znajduje.

Jakie cechy powin­na mieć oso­ba tre­nu­ją­ca tę sztu­kę walki?
Nie ma cech, któ­re pre­dys­po­nu­ją do tre­no­wa­nia lub nie. Klu­czem do suk­ce­su jest cier­pli­wość i chęć.

Zdję­cie: Łukasz Kosela

Czy dzię­ki temu moż­na stać się lep­szym człowiekiem?
Lep­szym czło­wie­kiem moż­na stać się dzię­ki swo­jej pra­cy. Tre­nu­jąc czło­wiek uczy się sie­bie, pra­cu­je nad sobą, zma­ga się ze swo­imi ogra­ni­cze­nia­mi i uprze­dze­nia­mi. Tego moż­na uczyć się w dojo kara­te, judo czy na tre­nin­gu bok­su. Waż­ny jest dobry nauczy­ciel.  – Ja na swo­jej dro­dze spo­tka­łem wła­ści­wych ludzi ( Andrzej Bazyl­ko 5 dan Aiki­do i Tomasz Sowiń­ski 5 Dan Aiki­do), któ­rzy poka­za­li „łobu­zia­ko­wi” wycho­wa­ne­mu na Pra­dze, że jest alter­na­ty­wa do tego, co ofe­ru­je podwór­ko. Jako mło­dy chło­pak z moimi nauczy­cie­la­mi Andrzej i Tomek ( klub BAST)  wyje­cha­łem do Pary­ża, to był począ­tek lat 90. – magia, inny świat, inna men­tal­ność. Pozna­łem tam wybit­ne­go nauczy­cie­la aiki­do – Chri­stia­na Tis­sier, któ­re­go aiki ma na mnie wpływ do dziś. Jego ruch, dyna­mi­ka, ela­stycz­ność – tak­że myśle­nia. A czy jestem dobrym czło­wie­kiem – o to nale­ży zapy­tać moich bli­skich, mojej żony, dzie­ci, moich uczniów… magia, inny świat, inna men­tal­ność. Pozna­łem tam wybit­ne­go nauczy­cie­la aiki­do – Chri­stia­na Tis­sier, któ­re­go aiki ma na mnie wpływ do dziś. Jego ruch, dyna­mi­ka, ela­stycz­ność – tak­że myśle­nia. A czy jestem dobrym czło­wie­kiem – o to nale­ży zapy­tać moich bli­skich, mojej żony, dzie­ci, moich uczniów…

Co jest naj­trud­niej­sze na początku?
Wią­za­nie pasa, cała resz­ta jest już z gór­ki… A tak na serio – sys­te­ma­tycz­ność. Bo aiki­do jak każ­da inna sztu­ka, wyma­ga sys­te­ma­tycz­no­ści i zaangażowania.

Zdję­cia: Marek Podolczyński

Komentarze

komentarzy