Wyobraź sobie, że budzisz się rano i nie musisz już zastanawiać się, co pomyślała o Tobie koleżanka z pracy. Że przestajesz tracić energię na to, czy ktoś polubił Twój post, dlaczego szef Cię pominął na zebraniu albo czemu znajomy nie oddzwonił. Wyobraź sobie, że dwie proste słowa — „pozwól im” — mogą uwolnić Cię od całego tego ciężaru. To właśnie obiecuje Mel Robbins w swojej najnowszej książce i teorii, która podbiła serca ponad ośmiu milionów czytelników na całym świecie.

Zdję­cie: Pexels z Pixabay

Czym jest teoria „Pozwól Im” Mel Robbins?

Teo­ria „Pozwól Im” (ang. The Let Them The­ory) to filo­zo­fia życio­wa i narzę­dzie mind­se­to­we, któ­re u swo­je­go sed­na opie­ra się na jed­nej fun­da­men­tal­nej obser­wa­cji: więk­szość nasze­go stre­su, fru­stra­cji i wyczer­pa­nia emo­cjo­nal­ne­go pocho­dzi nie z tego, co dzie­je się wokół nas, ale z naszej despe­rac­kiej pró­by kon­tro­lo­wa­nia tego, co kon­tro­lo­wać się po pro­stu nie da — czy­li innych ludzi. Kie­dy prze­sta­jesz pró­bo­wać ste­ro­wać reak­cja­mi, opi­nia­mi, wybo­ra­mi i zacho­wa­niem innych, odzy­sku­jesz nie­by­wa­łą ilość prze­strze­ni emo­cjo­nal­nej i ener­gii życio­wej, któ­rą możesz wresz­cie skie­ro­wać tam, gdzie napraw­dę możesz coś zmie­nić — na sie­bie samego.
Teo­ria ta nie jest ape­lem o bier­ność ani o rezy­gna­cję z wła­snych potrzeb. Wręcz prze­ciw­nie — cho­dzi o głę­bo­ko aktyw­ne i świa­do­me prze­su­nię­cie uwa­gi. Zamiast anga­żo­wać całą swo­ją ener­gię psy­chicz­ną w regu­lo­wa­nie tego, jak inni Cię postrze­ga­ją, jak się zacho­wu­ją wobec Cie­bie czy jakie decy­zje podej­mu­ją, uczysz się obser­wo­wać ich bez przy­pi­sy­wa­nia im wła­dzy nad swo­im samo­po­czu­ciem. To rady­kal­na zmian a per­spek­ty­wy, któ­ra — jak poka­zu­ją milio­ny świa­dectw czy­tel­ni­ków — potra­fi dia­me­tral­nie obni­żyć poziom codzien­ne­go stre­su i pchnąć czło­wie­ka w stro­nę głęb­szej wol­no­ści psychicznej.
Książ­ka The Let Them The­ory uka­za­ła się 24 grud­nia 2024 roku nakła­dem wydaw­nic­twa Hay House i bły­ska­wicz­nie sta­ła się abso­lut­nym feno­me­nem wydaw­ni­czym. Według danych Publi­shers Weekly jest to naj­le­piej sprze­da­ją­ca się książ­ka 2025 roku, z ponad ośmio­ma milio­na­mi sprze­da­nych egzem­pla­rzy w cią­gu zale­d­wie jede­na­stu mie­się­cy od pre­mie­ry. Zna­la­zła się na szczy­cie list best­sel­le­rów New York Time­sa, Ama­zo­na, Audi­ble i Sun­day Time­sa — jed­no­cze­śnie. Nie jest prze­sa­dą stwier­dze­nie, że teo­ria „Pozwól Im” sta­ła się jed­nym z naj­bar­dziej roz­ma­wia­nych tema­tów w dzie­dzi­nie samo­roz­wo­ju i psy­cho­lo­gii popu­lar­nej ostat­nich lat.

Kim jest Mel Robbins i dlaczego warto jej słuchać?

Mela­nie Lee Rob­bins uro­dzi­ła się 6 paź­dzier­ni­ka 1968 roku w Kan­sas City w sta­nie Mis­so­uri. Jest absol­went­ką Dart­mo­uth Col­le­ge i Boston Col­le­ge Law Scho­ol, gdzie uzy­ska­ła tytuł dok­to­ra pra­wa w 1994 roku. Zanim sta­ła się jed­ną z naj­bar­dziej roz­po­zna­wal­nych posta­ci w świe­cie samo­roz­wo­ju, pra­co­wa­ła jako obroń­ca publicz­ny i ana­li­tyk praw­ny CNN, a jej pry­wat­ne życie przez dłu­gi czas dale­kie było od ide­ału. Sama przy­zna­je w swo­ich książ­kach, że w wie­ku 41 lat była 800 000 dola­rów zadłu­żo­na, bez­ro­bot­na, a restau­ra­cyj­ny biz­nes jej męża chy­lił się ku upad­ko­wi. Poczu­cie klę­ski i para­li­żu­ją­cy lęk przed wsta­niem z łóż­ka każ­de­go ran­ka były dla niej codziennością.
To wła­śnie z tam­te­go okre­su pocho­dzi jej słyn­na pierw­sza meto­da — regu­ła pię­ciu sekund (ang. The 5 Second Rule), opi­sa­na w best­sel­le­ro­wej książ­ce z 2017 roku. Meto­da ta pole­ga­ła na pro­stym odli­cza­niu wstecz od 5 do 1 i natych­mia­sto­wym dzia­ła­niu, zanim wewnętrz­ny kry­tyk zdą­ży zatrzy­mać. Teraz, ponad deka­dę póź­niej, Mel Rob­bins powra­ca ze znacz­nie głęb­szą i doj­rzal­szą pro­po­zy­cją — teo­rią „Pozwól Im”, któ­ra jest owo­cem wie­lo­let­nich badań, doświad­czeń życio­wych, roz­mów z eks­per­ta­mi z dzie­dzi­ny psy­cho­lo­gii i neu­ro­nau­ki, a przede wszyst­kim milio­nów roz­mów z jej słu­cha­cza­mi i czy­tel­ni­ka­mi na całym globie.
Dziś Mel Rob­bins pro­wa­dzi jeden z naj­po­pu­lar­niej­szych pod­ca­stów świa­ta — The Mel Rob­bins Pod­cast, któ­ry zdo­był nomi­na­cję do pierw­szej w histo­rii nagro­dy Gol­den Glo­be dla pod­ca­stu i jest uzna­wa­ny za trze­ci naj­więk­szy pod­cast na Spo­ti­fy i Apple Pod­ca­sts w 2025 roku. TIME 100 Cre­ators umie­ścił ją wśród naj­bar­dziej wpły­wo­wych twór­ców cyfro­wych roku. Jej wia­ry­god­ność nie wyni­ka jedy­nie z aka­de­mic­kie­go wykształ­ce­nia, ale z auten­tycz­ne­go połą­cze­nia oso­bi­ste­go doświad­cze­nia, rze­tel­nych badań i zdol­no­ści do opo­wia­da­nia w spo­sób, któ­ry tra­fia do serc zwy­kłych, zapra­co­wa­nych i czę­sto przy­tło­czo­nych ludzi.

Dwa filary teorii: „Pozwól Im” i „Pozwól Mi”

Jed­nym z naj­częst­szych nie­po­ro­zu­mień wokół teo­rii Mel Rob­bins jest prze­ko­na­nie, że spro­wa­dza się ona do jed­ne­go pro­ste­go impe­ra­ty­wu: „daj sobie spo­kój i prze­stań się przej­mo­wać”. To bar­dzo uprosz­czo­ne i de fac­to błęd­ne odczy­ta­nie. Teo­ria „Pozwól Im” skła­da się z dwóch rów­no­rzęd­nych, wza­jem­nie uzu­peł­nia­ją­cych się kro­ków, któ­re razem two­rzą spój­ny i głę­bo­ki sys­tem zmia­ny myśle­nia i działania.
Krok pierw­szy: „Pozwól Im” (Let Them)
Pierw­szy krok pole­ga na świa­do­mym przy­zwo­le­niu innym ludziom na bycie taki­mi, jaki­mi są: na myśle­nie tego, co myślą, odczu­wa­nie tego, co odczu­wa­ją, i podej­mo­wa­nie wybo­rów, któ­re podej­mu­ją. Kie­dy Twój zna­jo­my nie zapro­si Cię na przy­ję­cie — pozwól mu. Kie­dy ktoś w pra­cy nie zga­dza się z Two­im pro­jek­tem — pozwól mu. Kie­dy part­ner woli spę­dzić wie­czór ina­czej niż Ty chcia­łeś — pozwól mu. To nie ozna­cza obo­jęt­no­ści ani rezy­gna­cji z wła­snych gra­nic. Ozna­cza, że prze­sta­jesz anga­żo­wać swo­ją ener­gię emo­cjo­nal­ną i umy­sło­wą w pró­bę zmie­nia­nia cze­goś, nad czym nie masz żad­nej wła­dzy — czy­li wol­nej woli inne­go człowieka.
Klu­czo­wym mecha­ni­zmem psy­cho­lo­gicz­nym, któ­ry tu zacho­dzi, jest uwol­nie­nie od ilu­zji kon­tro­li. Przez całe życie wie­lu z nas uczy się — czę­sto nie­świa­do­mie — że to my jeste­śmy odpo­wie­dzial­ni za nastrój naszych bli­skich, za to, jak wypa­da­my w oczach innych, za to, czy inni są z nas zado­wo­le­ni. Ta ilu­zja odpo­wie­dzial­no­ści za to, co nie­osią­gal­ne, jest nie­sa­mo­wi­cie wyczer­pu­ją­ca i, co gor­sza, cał­ko­wi­cie bez­sku­tecz­na. „Pozwól Im” to akt wewnętrz­nej kapi­tu­la­cji przed tym, cze­go kon­tro­lo­wać się nie da — i para­dok­sal­nie wła­śnie w tym akcie odnaj­du­jesz praw­dzi­wą siłę.

Krok dru­gi: „Pozwól Mi” (Let Me)
Dru­gi krok jest rów­nie waż­ny, a czę­sto bywa pomi­ja­ny w popu­lar­nych omó­wie­niach teo­rii. „Pozwól Mi” ozna­cza skie­ro­wa­nie całej tej odzy­ska­nej ener­gii z powro­tem na sie­bie — na swo­je wybo­ry, dzia­ła­nia, reak­cje i kie­ru­nek życia. To jest moment, w któ­rym teo­ria prze­sta­je być jedy­nie stra­te­gią uni­ka­nia bólu, a sta­je się narzę­dziem aktyw­ne­go budo­wa­nia życia, któ­re chcesz pro­wa­dzić. Zamiast pytać „dla­cze­go oni tak robią?”, zaczy­nasz pytać: co ja chcę teraz zro­bić? Co dla mnie jest naj­waż­niej­sze? Jak mogę zare­ago­wać w spo­sób zgod­ny z moimi war­to­ścia­mi? To prze­su­nię­cie uwa­gi z zewnątrz do wewnątrz jest isto­tą całej filo­zo­fii Robbins.

Podstawy naukowe i psychologiczne teorii

Mel Rob­bins otwar­cie przy­zna­je, że teo­ria „Pozwól Im” nie jest wyna­laz­kiem stwo­rzo­nym od zera — jest nowym opa­ko­wa­niem dla zesta­wu głę­bo­ko zako­rze­nio­nych kon­cep­cji psy­cho­lo­gicz­nych, neu­ro­lo­gicz­nych i filo­zo­ficz­nych. Jej war­tość pole­ga nie na rewo­lu­cyj­nej ory­gi­nal­no­ści, lecz na tym, że Rob­bins potra­fi połą­czyć zło­żo­ne idee nauko­we w przy­stęp­ny, prak­tycz­ny i sku­tecz­ny sys­tem, któ­ry moż­na wdro­żyć od razu — już na następ­nym spo­tka­niu z rodzi­ca­mi, w roz­mo­wie z sze­fem czy przy scrol­lo­wa­niu mediów społecznościowych.
Teo­ria wyka­zu­je wyraź­ne powią­za­nia z teo­rią umiej­sco­wie­nia kon­tro­li (ang. locus of con­trol) Julia­na Rot­te­ra, któ­ra dzie­li ludzi na tych z wewnętrz­nym umiej­sco­wie­niem kon­tro­li (prze­ko­na­nych, że to oni decy­du­ją o swo­im życiu) i tych z zewnętrz­nym (prze­ko­na­nych, że życiem rzą­dzi los i inni ludzie). Bada­nia od dekad poka­zu­ją, że sil­niej­sze poczu­cie wewnętrz­nej kon­tro­li kore­lu­je z wyż­szym dobro­sta­nem, lep­szym zdro­wiem psy­chicz­nym i więk­szą odpor­no­ścią na stres. „Pozwól Im” jest prak­tycz­nym ćwi­cze­niem prze­su­wa­nia się ku wewnętrz­ne­mu umiej­sco­wie­niu kontroli.
Rów­nie sil­ne powią­za­nia łączą teo­rię z Tera­pią Akcep­ta­cji i Zaan­ga­żo­wa­nia (ACT — Accep­tan­ce and Com­mit­ment The­ra­py), jed­nym z naj­bar­dziej empi­rycz­nie potwier­dzo­nych podejść tera­peu­tycz­nych ostat­nich lat. ACT uczy, że wal­ka z nie­uchron­ny­mi fak­ta­mi — na przy­kład z tym, że inni ludzie mają swo­je zda­nia i uczu­cia — gene­ru­je cier­pie­nie, pod­czas gdy akcep­ta­cja i sku­pie­nie na wła­snych war­to­ściach pro­wa­dzą do psy­cho­lo­gicz­nej ela­stycz­no­ści i dobro­sta­nu. To dokład­nie to, co gło­si Rob­bins, tyle że w języ­ku dostęp­nym dla każ­de­go, bez koniecz­no­ści zna­jo­mo­ści żar­go­nu klinicznego.

Wresz­cie, teo­ria rezo­nu­je z fun­da­men­tal­ny­mi zasa­da­mi filo­zo­fii sto­ic­kiej — w szcze­gól­no­ści z dycho­to­mią kon­tro­li sfor­mu­ło­wa­ną przez Epik­te­ta: nie­któ­re rze­czy zale­żą od nas, inne nie. Od nas zale­ży nasze myśle­nie, nasze pra­gnie­nia, nasze reak­cje. Nie zale­ży od nas repu­ta­cja, opi­nie innych ani żad­ne oko­licz­no­ści zewnętrz­ne. Rob­bins prze­ło­ży­ła tę sta­ro­żyt­ną mądrość na język XXI wie­ku, dosto­so­wu­jąc ją do realiów social mediów, tok­sycz­nych śro­do­wisk pra­cy i skom­pli­ko­wa­nych rela­cji rodzinnych.

Jak stosować teorię „Pozwól Im” w codziennym życiu?

Jed­ną z naj­więk­szych zalet teo­rii jest jej natych­mia­sto­wa sto­so­wal­ność. Nie potrze­bu­jesz mie­się­cy tera­pii ani gru­bej książ­ki z ćwi­cze­nia­mi, żeby zacząć.
W mediach spo­łecz­no­ścio­wych i kon­tak­tach w sie­ci: kie­dy ktoś napi­sze nie­przy­jem­ny komen­tarz pod Two­im postem albo wyra­zi opi­nię, któ­ra Cię boli — pozwól mu. Nie dla­te­go, że ma rację, ale dla­te­go, że Two­ja ener­gia emo­cjo­nal­na jest zbyt cen­na, żeby spę­dzać ją na wal­ce z tym, na co i tak nie masz wpły­wu. Możesz wybrać, czy chcesz odpo­wie­dzieć — i jeśli tak, możesz zde­cy­do­wać, jak chcesz to zro­bić, zamiast reago­wać odru­cho­wo z pozy­cji zra­nie­nia czy złości.
W rela­cjach rodzin­nych: mama zno­wu komen­tu­je Two­je wybo­ry życio­we, tata uwa­ża, że powi­nie­neś był wybrać inną karie­rę, cio­cia pyta przy świą­tecz­nym sto­le, kie­dy w koń­cu się ustat­ku­jesz. Pozwól im. Pozwól im mieć swo­je prze­ko­na­nia, swo­je oba­wy i swo­je wyobra­że­nia o tym, jakie powin­no być Two­je życie. To ich wyobra­że­nie — nie Two­je życie. A pomię­dzy tymi dwie­ma rze­cza­mi jest prze­paść, przez któ­rą nie musisz budo­wać mostu.
W codzien­nym stre­sie: korek na dro­dze do pra­cy, kel­ner, któ­ry pomy­lił zamó­wie­nie, zna­jo­my, któ­ry spóź­nia się na spo­tka­nie. Pozwól im. Teo­ria „Pozwól Im” to tak­że ćwi­cze­nie z mikro­ak­cep­ta­cji — małych momen­tów, w któ­rych zamiast wpa­dać w spi­ra­lę fru­stra­cji, wybie­rasz spo­kój. Każ­da taka chwi­la wzmac­nia Two­ją zdol­ność do regu­lo­wa­nia wła­snych reak­cji w bar­dziej wyma­ga­ją­cych sytuacjach.

Teoria „Pozwól Im” w relacjach romantycznych i przyjaźniach

Rela­cje są chy­ba naj­bar­dziej wyma­ga­ją­cym polem do zasto­so­wa­nia teo­rii — i jed­no­cze­śnie tym, gdzie przy­no­si ona naj­bar­dziej trans­for­mu­ją­ce efek­ty. W związ­kach roman­tycz­nych nie­zwy­kle łatwo jest wpaść w pułap­kę zarzą­dza­nia part­ne­rem: pró­bu­je­my zmie­niać ich nawy­ki, mode­ro­wać ich nastro­je, kie­ro­wać ich decy­zja­mi, bo wie­rzy­my, że jeśli to zro­bi­my, poczu­je­my się bez­piecz­niej w rela­cji. Para­dok­sem jest jed­nak to, że im bar­dziej pró­bu­je­my kon­tro­lo­wać uko­cha­ną oso­bę, tym bar­dziej odda­la­my się od praw­dzi­wej bli­sko­ści — bo bli­skość powsta­je mię­dzy dwoj­giem wol­nych ludzi, nie mię­dzy więź­niem a strażnikiem.
Rob­bins wyja­śnia, że kie­dy part­ner robi coś, co nam nie odpo­wia­da, naszą pierw­szą reak­cją jest czę­sto pró­ba korek­ty. „Pozwól Im” pyta: czy ta pró­ba korek­ty jest w inte­re­sie rela­cji, czy jedy­nie tłu­mi Twój lęk przed utra­tą kon­tro­li? Jeśli dru­gie — czas zatrzy­mać się i spy­tać sie­bie, cze­go napraw­dę potrze­bu­jesz i jak możesz wyra­zić to wprost, zamiast pró­bo­wać mani­pu­lo­wać zacho­wa­niem partnera.
W przy­jaź­niach teo­ria poma­ga prze­rwać wyczer­pu­ją­ce sche­ma­ty jed­no­stron­nej odpo­wie­dzial­no­ści za rela­cję — kie­dy to my zawsze dzwo­ni­my pierw­si, zawsze orga­ni­zu­je­my spo­tka­nia, zawsze dosto­so­wu­je­my się do cudze­go har­mo­no­gra­mu. Pozwól zna­jo­mym nie dzwo­nić, jeśli tego nie robią. Obser­wuj, co to mówi o tym, kto napraw­dę jest obec­ny w Two­im życiu. To bole­sna, ale nie­zwy­kle wyzwa­la­ją­ca lekcja.

Teoria „Pozwól Im” w pracy i karierze

Śro­do­wi­sko zawo­do­we to jed­no z naj­bar­dziej nała­do­wa­nych emo­cjo­nal­nie miejsc, gdzie wie­lu z nas pró­bu­je kon­tro­lo­wać rze­czy, któ­rych kon­tro­lo­wać nie moż­na. Czy szef doce­ni nasz pro­jekt? Czy współ­pra­cow­ni­cy uzna­ją nasze pomy­sły? Czy otrzy­ma­my awans, na któ­ry cze­ka­my? Ogrom­na ilość ener­gii pochła­nia­na jest przez te pyta­nia, któ­re tak napraw­dę nie mają jed­no­znacz­nych odpo­wie­dzi i na któ­rych wynik mamy ogra­ni­czo­ny wpływ.
Teo­ria „Pozwól Im” pro­po­nu­je zmia­nę podej­ścia: zamiast sku­piać się na tym, jak inni reagu­ją na Two­ją pra­cę, skup się na jako­ści samej pra­cy. Zamiast ana­li­zo­wać, dla­cze­go kole­ga dostał pro­jekt, któ­ry Ty chcia­łeś, spy­taj sie­bie, co możesz zro­bić, żeby stać się naj­lep­szą wer­sją sie­bie zawo­do­wo. Lider, któ­ry potra­fi pozwo­lić pra­cow­ni­kom popeł­niać błę­dy, uczyć się i rosnąć we wła­snym tem­pie, budu­je znacz­nie zdrow­sze i bar­dziej efek­tyw­ne zespo­ły niż ten, któ­ry każ­dy krok kontroluje.

Krytyka i ograniczenia teorii „Pozwól Im”

Żad­na popu­lar­na teo­ria nie jest wol­na od kry­ty­ki — i teo­ria „Pozwól Im” nie jest wyjąt­kiem. War­to znać jej ogra­ni­cze­nia, żeby sto­so­wać ją świa­do­mie, zamiast mecha­nicz­nie i bezmyślnie.
Pierw­sza i naj­waż­niej­sza kry­ty­ka doty­czy ryzy­ka bier­no­ści w sytu­acjach, któ­re wyma­ga­ją dzia­ła­nia. Teo­ria „Pozwól Im” nie może być ali­bi dla igno­ro­wa­nia krzyw­dy, dys­kry­mi­na­cji czy nie­spra­wie­dli­wo­ści. Ist­nie­je fun­da­men­tal­na róż­ni­ca mię­dzy odpusz­cze­niem cudzej opi­nii o Two­im nowym fry­zje­rze a bier­nym przy­glą­da­niem się mob­bin­go­wi w miej­scu pra­cy czy prze­mo­cy w rela­cji. Teo­ria naj­le­piej dzia­ła w kon­tek­ście spraw doty­czą­cych nasze­go ego i potrze­by bycia oce­nia­nym pozy­tyw­nie — nie jako uza­sad­nie­nie mil­cze­nia wobec poważ­nych problemów.
Dru­ga kry­ty­ka wska­zu­je, że teo­ria jest sto­sun­ko­wo pro­sta kon­cep­tu­al­nie, lecz jej wdro­że­nie wyma­ga ogrom­nej pra­cy emo­cjo­nal­nej. Dla osób z trau­mą, z lękiem przy­wią­za­nio­wym, z głę­bo­ko zako­rze­nio­ny­mi sche­ma­ta­mi kon­tro­li — sama świa­do­mość, że „powin­ni pozwo­lić” innym, może oka­zać się zupeł­nie nie­wy­star­cza­ją­ca bez wspar­cia tera­peu­tycz­ne­go. Rob­bins sama pod­kre­śla, że jej teo­ria nie zastę­pu­je tera­pii, lecz może być dosko­na­łym uzu­peł­nie­niem pra­cy z psychologiem.

Najczęściej zadawane pytania

Czy teo­ria „Pozwól Im” ozna­cza, że mam być obo­jęt­ny na wszystko?
Nie. Teo­ria nie zachę­ca do obo­jęt­no­ści — zachę­ca do świa­do­me­go wybo­ru tego, na co kie­ru­jesz swo­ją ener­gię emo­cjo­nal­ną. Możesz głę­bo­ko trosz­czyć się o innych i jed­no­cze­śnie nie pró­bo­wać kon­tro­lo­wać ich wybo­rów. To dwie fun­da­men­tal­nie róż­ne rzeczy.

Czy „Pozwól Im” dzia­ła w każ­dej sytu­acji życiowej?
Teo­ria naj­le­piej spraw­dza się w sytu­acjach doty­czą­cych cudzych opi­nii, nastro­ju, wybo­rów i zacho­wa­nia w sto­sun­ku do Cie­bie. W sytu­acjach wyma­ga­ją­cych aser­tyw­ne­go dzia­ła­nia, sta­wia­nia gra­nic czy sprze­ci­wu wobec krzyw­dy — teo­ria nie zastę­pu­je koniecz­no­ści działania.

Jak dłu­go zaj­mu­je wdro­że­nie teo­rii w życie?
Pierw­sze efek­ty — obni­że­nie pozio­mu stre­su w kon­kret­nych sytu­acjach — możesz poczuć już w cią­gu kil­ku dni świa­do­me­go sto­so­wa­nia meto­dy. Głę­bo­ka zmia­na wzor­ców myśle­nia i reak­cji emo­cjo­nal­nych to jed­nak pra­ca na mie­sią­ce, wyma­ga­ją­ca regu­lar­nej prak­ty­ki i czę­sto wspar­cia specjalisty.

Czy teo­ria „Pozwól Im” jest popar­ta naukowo?
Tak — Rob­bins wprost odwo­łu­je się do teo­rii umiej­sco­wie­nia kon­tro­li, Tera­pii Akcep­ta­cji i Zaan­ga­żo­wa­nia (ACT), psy­cho­lo­gii bud­dyj­skiej oraz neu­ro­nau­ki. Sama teo­ria nie jest wyni­kiem badań kli­nicz­nych, lecz opie­ra się na kon­cep­tach, któ­re są empi­rycz­nie potwierdzone.

Teo­ria „Pozwól Im” Mel Rob­bins zdo­by­ła milio­ny serc nie dla­te­go, że jest rewo­lu­cyj­na — zdo­by­ła je dla­te­go, że jest praw­dzi­wa. Praw­dzi­wa w tym sen­sie, że doty­ka cze­goś, z czym zma­ga się ogrom­na więk­szość z nas: chro­nicz­ne­go zmę­cze­nia pró­ba­mi kon­tro­lo­wa­nia świa­ta, któ­ry kon­tro­lo­wać się nie da, i bole­snej utra­ty sie­bie w tym pro­ce­sie. Dwa pro­ste sło­wa — „pozwól im” — brzmią jak bła­host­ka, ale w prak­ty­ce wyma­ga­ją głę­bo­kiej odwa­gi: odwa­gi do rezy­gna­cji z ilu­zji kon­tro­li i zaufa­nia, że wła­sne życie wystar­czy za wystar­cza­ją­co boga­te pole działania.
Jeśli czę­sto czu­jesz się wyczer­pa­ny rela­cja­mi, zbyt dużo myślisz o tym, co inni sądzą na Twój temat, trud­no Ci odpu­ścić cudze decy­zje i zacho­wa­nia, lub masz wra­że­nie, że Two­je szczę­ście jest zakład­ni­kiem cudzych wybo­rów — teo­ria „Pozwól Im” jest pro­po­zy­cją, któ­ra może zmie­nić nie tyl­ko spo­sób, w jaki myślisz o rela­cjach, ale przede wszyst­kim spo­sób, w jaki żyjesz. I może zacząć się to od dziś — od jed­nej chwi­li, jed­nej sytu­acji, dwóch słów.

Jak budować trwały związek? Sprawdzone zasady i strategie dla par

Komentarze

komentarzy