Vers-24

Jesteśmy stworzeni do życia w społeczeństwie – już od wieków nasza ewolucja zmierzała w kierunku budowania wzajemnych więzi i rozwoju umiejętności współpracy. Co się dzieje, gdy nagle ich zabraknie? Bez wątpienia cierpi na tym nasze zdrowie psychiczne i samopoczucie. Liczne badania wykazały, że mocniejsze więzy społeczne to dłuższe życie, zaś w przypadku pogorszenia zdrowia relacje z innymi ludźmi pozwalają szybciej je odzyskiwać. Tymczasem, to izolacja i samotność narażają nas na szereg chorób i znacznie większe ryzyko przedwczesnej utraty zdrowia czy śmierci.

Czę­sto odno­si­my wra­że­nie, że życie z inny­mi wca­le nie jest pro­ste. Wręcz prze­ciw­nie – czę­sto jeste­śmy prze­bodź­co­wa­ni, a z inny­mi ludź­mi mamy do czy­nie­nia na co dzień, czy to w pra­cy czy w szko­le. Nie­rzad­ko po powro­cie do domu marzy­my o odpo­czyn­ku i chwi­li ciszy, by pobyć sam na sam ze sobą. Nie bez powo­du jed­nak ogrom­ną uwa­gę od lat zwra­ca się na to, jak czło­wiek funk­cjo­nu­je w spo­łe­czeń­stwie. Już od naj­młod­szych lat sta­ra­my się bowiem zbu­do­wać jak naj­lep­sze i naj­trwal­sze rela­cje z rówie­śni­ka­mi, pra­gnie­my akcep­ta­cji i poczu­cia, że ktoś dosko­na­le nas rozu­mie. Bez wąt­pie­nia, na kon­dy­cję nasze­go zdro­wia men­tal­ne­go duży wpływ mają rela­cje międzyludzkie.

Od stu­le­ci w spo­łe­czeń­stwie poja­wia­ły się też oso­by wyalie­no­wa­ne, roz­ko­szu­ją­ce się w swo­jej samot­no­ści, do któ­rej to gru­py nie­rzad­ko nale­że­li np. wiel­cy arty­ści, pisa­rze czy filo­zo­fo­wie. Jed­no­cze­śnie, jak wyka­za­ły jed­ne z naj­now­szych prze­pro­wa­dzo­nych przez bada­czy z Ari­zo­ny badań, sta­łe zma­ga­nie się z pro­ble­ma­mi spo­łecz­ny­mi, brak poro­zu­mie­nia z inny­mi ludź­mi i dłu­go­trwa­łe odosob­nie­nie mogą w poważ­ny spo­sób wpły­wać na nasze zdro­wie i zwięk­szać ryzy­ko zwią­za­ne z powsta­wa­niem cho­rób. I cho­ciaż wyda­je się być to cał­kiem roz­sąd­nym wnio­skiem, zawsze war­to mieć nauko­we potwier­dze­nie, zwłasz­cza, że zosta­ło to udo­wod­nio­ne przez słyn­nych ame­ry­kań­skich naukow­ców. Nie jest bowiem niczym nowym, że trud­no­ści w kon­tak­tach z inny­mi ludź­mi nie­rzad­ko znaj­du­ją swo­je odzwier­cie­dle­nie w zdro­wiu psy­chicz­nym. Czło­wiek nie może się bowiem roz­wi­jać bez obec­no­ści i wpły­wu innych – to praw­dzi­wie dwu­stron­na rela­cja, ponie­waż każ­da z jed­no­stek ma tak­że wpływ na spo­łe­czeń­stwo. W odwe­cie, to spo­łe­czeń­stwo sta­wia nam pew­ne wyma­ga­nia i kano­ny, a my – aby spo­łe­czeń­stwo mogło pra­wi­dło­wo funk­cjo­no­wać – sta­ra­my się jak naj­le­piej speł­niać swo­je role. Socja­li­za­cja zaczy­na się nie­mal z dniem nasze­go naro­dze­nia i trwa przez całe życie czło­wie­ka. Jesz­cze we wcze­snym dzie­ciń­stwie odby­wa się przez naśla­dow­nic­two naszych rodzi­ców czy rówie­śni­ków, zaś póź­niej pod wpły­wem naj­róż­niej­szych insty­tu­cji spo­łecz­nych. To dzię­ki socja­li­za­cji i kon­tak­cie z inny­mi ludź­mi spo­łe­czeń­stwo może trwać ze swo­imi zasa­da­mi i nor­ma­mi, któ­re przej­mu­je­my jako doro­bek od kolej­nych spo­łecz­no­ści, nie­ustan­nie się roz­wi­ja­jąc. 

Z całą odpo­wie­dzial­no­ścią stwier­dza­my, że stan w któ­rym obec­nie znaj­du­je się świat jest zatrwa­ża­ją­cy, a z pew­no­ścią dotych­cza­so­we, codzien­ne życie, któ­re zna­li­śmy do tej pory ule­gło dra­stycz­nej zmia­nie. Wszy­scy się uni­ka­my. A jeśli już mamy oka­zję spo­tkać się z dru­gim czło­wie­kiem, jeste­śmy zmu­sze­ni zacho­wy­wać odpo­wied­ni, „bez­piecz­ny” dystans. Nie widząc naszych bli­skich czy przy­ja­ciół przez dłuż­szy czas, wie­lu z nas z pew­no­ścią odczu­wa pust­kę i samot­ność. To tyl­ko jed­no z wie­lu zacho­wań potwier­dza­ją­cych, jak waż­ne jest spo­łe­czeń­stwo dla nasze­go dobre­go samo­po­czu­cia i zdro­wia psychicznego.

Co takie­go jest w poczu­ciu wspól­no­ty i bli­sko­ści z inny­mi, że nie może­my bez niej zdro­wo funk­cjo­no­wać? Zwy­kle to z inny­mi dzie­li­my rado­ści, smut­ki, inspi­ru­je­my się i wspie­ra­my na wza­jem. To dzię­ki temu mamy poczu­cie, że nie jeste­śmy sami i że inni nas rozu­mie­ją. To dzię­ki spo­łe­czeń­stwu osią­ga­my cele, sta­wia­my sobie poprzecz­ki coraz wyżej i może­my się nie­ustan­nie roz­wi­jać, sta­jąc się jak naj­lep­szą wer­sją sie­bie. Życie w odpo­wied­niej spo­łecz­no­ści spra­wia, że nie­mal w 100% jeste­śmy w sta­nie wyko­rzy­sty­wać drze­mią­cy w nas poten­cjał. Jaki będzie świat po pan­de­mii? Z pew­no­ścią nie­któ­rzy z nas jesz­cze przez dłu­gi czas będą odczu­wać lęk przed kon­tak­tem z inny­mi ludź­mi, cho­ciaż­by wycią­gnię­ciem ręki na przy­wi­ta­nie. Nale­ży jed­nak pamię­tać, że klu­czem do wszyst­kie­go jest zaufa­nie i umie­jęt­ność ponow­ne­go otwar­cia się na świat, któ­ry wciąż wie­le jest nam w sta­nie zaofe­ro­wać. I cho­ciaż może minąć spo­ro cza­su, nim cał­ko­wi­cie się „odblo­ku­je­my”, już teraz może­my stop­nio­wo podej­mo­wać kro­ki, któ­re pozwo­lą nam prze­zwy­cię­żyć lęki przed kon­tak­tem z ludź­mi. War­to pie­lę­gno­wać w sobie cie­ka­wość świa­ta i otwar­tość umy­słu, a tak­że uwraż­li­wiać się na potrze­by innych. Mimo, że obec­nie nadal wszy­scy jeste­śmy roz­dzie­le­ni, nie może­my zapo­mi­nać, że wciąż ist­nie­je mnó­stwo spo­so­bów na pozo­sta­nie w kon­tak­cie z tymi, któ­rych kocha­my. Na ile to moż­li­we, dzwoń­my jak naj­czę­ściej do rodzi­ny czy zna­jo­mych, pytaj­my ich o samo­po­czu­cie. Być może war­to też zapi­sać się na jakiś kurs onli­ne, żeby nie stać w miej­scu? 

To, co istot­ne to pamięć, że to nie będzie trwać wiecz­nie i wkrót­ce znów będzie­my mogli się swo­bod­nie spo­ty­kać. A wte­dy jesz­cze bar­dziej doce­ni­my obec­ność innych ludzi w naszym życiu, doce­nia­jąc pięk­no rela­cji. 

Tekst: Mar­le­na Wysocka

Komentarze

komentarzy