Tekst: Iga Litwińczuk
Zdję­cia: PATRICK DEMARCHELIER

Patrick Demar­che­lier jest jed­nym z naj­po­pu­lar­niej­szych foto­gra­fów mody, któ­ry utrzy­mu­je się na szczy­cie od ponad 30 lat. Jego zdję­cia zna­la­zły się na okład­kach naj­waż­niej­szych maga­zy­nów modo­wych z uwzględ­nie­niem „biblii mody“ – Vogue. Robił tak­że zdję­cia do kam­pa­nii świa­to­wych domów mody takich jak: Calvin Kle­in, Gior­gio Arma­ni, Cha­nel, Gap, Gian­ni Ver­sa­ce, Dior, Louis Vuit­ton, Céli­ne, Yves Saint Lau­rent, Laco­ste, Ralph Lau­ren i wie­lu innych.

Demar­che­lier uro­dził się w 1943 roku. Razem ze swo­ją mamą i ojczy­mem miesz­kał w małym fran­cu­skim mia­stecz­ku pod Pary­żem, La Havre. Jego miłość do foto­gra­fii zaczę­ła się gdy dostał pierw­szy apa­rat od swo­je­go ojczy­ma. Miał wte­dy 17 lat. W wie­ku 20 lat prze­pro­wa­dził się do Pary­ża. Pra­co­wał w ciem­ni wywo­łu­jąc foto­gra­fie do gaze­ty codzien­nej. Parę lat póź­niej został asy­sten­tem Hans Feu­rer, któ­ry pra­co­wał mię­dzy inny­mi dla Vogue.

Pra­co­wał rów­nież z Gra­ce Cod­ding­ton, któ­ra zaj­mo­wa­ła się edy­cją zdjęć w bry­tyj­skim Vogue (dopie­ro po 19 latach pra­cy dla bry­tyj­skie­go Vogue zosta­ła dyrek­to­rem kre­atyw­nym ame­ry­kań­skie­go wyda­nia). Patrick Demar­che­lier przy­zna­je, że to dzię­ki niej jego karie­ra tak się poto­czy­ła. „To był naj­lep­szy maga­zyn na świe­cie, ten dla któ­re­go czu­jesz, że chcesz pra­co­wać. Pra­ca z Gra­ce to był praw­dzi­wy prze­łom w mojej karie­rze” – wyznał w wywia­dzie dla „Tele­graph.”

W 1975 roku, gdy osią­gnął ogrom­ny suk­ces we Fran­cji, wyje­chał za swo­ją dziew­czy­ną do Nowe­go Jor­ku. Pomi­mo tego, że nie mówił ani sło­wa po angiel­sku, zde­cy­do­wał podą­żać za miło­ścią. Był to dobry krok dla jego karie­ry. Pra­co­wał z taki­mi foto­gra­fa­mi jak: Hen­ry Car­tier – Bres­son, Ter­ry King czy Jacqu­es Guilbert.

W wywia­dzie dla bry­tyj­skie­go Vogue powie­dział: „Naj­wię­cej nauczy­łem się po pro­stu poprzez robie­nie zdjęć, wie­lu zdjęć. Popeł­ni­łem wie­le błę­dów, ale to wła­śnie na nich naj­le­piej się uczysz. Bycie foto­gra­fem jest jak bycie atle­tą. Musisz ćwi­czyć każ­de­go dnia.“

 W 1989 roku został pry­wat­nym foto­gra­fem księż­nej Dia­ny, któ­ra skon­tak­to­wa­ła się z nim po zoba­cze­niu jed­nej z okła­dek Vogue jego autor­stwa. „Pamię­tam, kie­dy do mnie zadzwo­ni­ła. Zro­bi­łem zdję­cie dla Vogue, na któ­rym model­ka stoi w roz­pię­tym płasz­czu. Z wewnętrz­nej kie­sze­ni wysta­wa­ło zdję­cie roz­ba­wio­ne­go chłop­ca. Nota bene, tym chłop­cem był mój syn. Cał­kiem moż­li­we, że przez to, że sama była mamą dwóch chłop­ców to zdję­cie tak jej się spodo­ba­ło. Zaprzy­jaź­ni­li­śmy się.” Demar­che­lier był pierw­szym pocho­dzą­cym z inne­go kra­ju foto­gra­fem Rodzi­ny Kró­lew­skiej. Jego poprzed­ni­cy zawsze pocho­dzi­li z Wiel­kiej Brytanii.

W paź­dzier­ni­ku 2007 roku otrzy­mał Order Sztu­ki i Lite­ra­tu­ry (fr. Ordre des Arts et des Let­tres) nada­ny mu przez fran­cu­skie­go mini­stra sztu­ki i kul­tu­ry. Tego same­go roku w muzeum Petit Pala­is moż­na było zoba­czyć wysta­wę „The Cult of Cele­bri­ty”, w któ­rej zna­la­zło się wie­le jego prac.

„Kie­dy ludzie mnie pyta­ją, jakie zdję­cie moje­go autor­stwa lubię naj­bar­dziej, ocze­ku­ją, że powiem Dia­na, albo wymie­nię jakąś inną zna­ną oso­bę. Jed­nak odpo­wiedź jest inna. To por­tret moje­go psa – Puf­fy. Ludzie myślą, że mam na myśli Puff Dad­dy, ale nie, to cho­dzi o moje­go psa.”

To on robił zdję­cia do kalen­da­rza Pirel­li w 2005 i 2008 roku. W 2014 roku wraz z Pete­rem Lind­berg został zapro­szo­ny do zro­bie­nia sesji na 50 rocz­ni­cę kalendarza.

Obec­nie miesz­ka w Nowym Jor­ku wraz ze swo­ją żoną Mią, byłą model­ką, z któ­rą ma trój­kę dzieci.

Ostatnie prace

For Vers-24, Warsaw

_____

POLECAJCIE:

Komentarze

komentarzy