Wystawa “Electronic Superhighway” w londyńskiej Whitechapel Gallery

Aktualna wystawa w londyńskiej galerii Whitechapel przedstawia historie relacji między sztuką i internetem. Kurator wystawy, Omar Kholeif, w zręczny sposób zaaranżował dwie wystawy w jednej: pierwsza jest poświęcona fascynacji sztuki współczesnej z kulturą cyfrową, a druga historii sztuki cyfrowej opowiedzianej na przestrzeni pięciu dekad.

01Olaf Breu­ning, Text Butt (2015) https://i-d.vice.com

Na wysta­wie zoba­czy­my dzie­ło Olaf’a Breuning’a Text Butt (2015), któ­re jest kary­ka­tu­rą kon­wer­sa­cji pro­wa­dzo­nych na tele­fo­nach z gatun­ku smart. Chmur­ki tek­stów w sty­lu iPho­ne wypły­wa­ją z poślad­ków.

02Celia Hemp­ton, Aldo and Jesi, Alba­nia, (2014) http://www.whitechapelgallery.org/

Znaj­dzie­my tu powięk­szo­ne wize­run­ki w sty­lu Insta­gram, rucho­me rzeź­by emo­ti­ko­ny i spo­rą ilość obra­zów, np. Petry Cor­tri­ght (cyfro­wo wyge­ne­ro­wa­ne płót­na z efek­ta­mi Photoshop’owymi), Celii Hemp­ton (por­tre­ty olej­ne), Chat’a Random’a  (ano­ni­mo­we posta­ci zna­le­zio­ne w matri­xie kamer inter­ne­to­wych).

03Zach Blas, Facial Weapo­ni­za­tion Suite (2011) http://median.newmediacaucus.org/

Zach Blas pro­po­nu­je paro­die samo­re­pre­zen­ta­cji tak powszech­nej w mediach spo­łecz­no­ścio­wych. Jego Facial Weapo­ni­za­tion Suite (2011) to obsce­nicz­nie różo­we maski za któ­ry­mi każ­dy z nas może scho­wać swo­ją twarz i tym samym zadbać o swo­ją ano­ni­mo­wość.

Inter­net Dre­am (1994) autor­stwa Nam June Paik’a, to 52 moni­to­ry, któ­re non-stop hiper­ak­tyw­nie migo­czą two­rząc hip­no­tycz­ny efekt. Dzie­ło jest zesta­wio­ne z My Boy­friend Came Back from the War (1996) Olii Lia­li­ny, któ­re jest sztu­ką opar­tą na prze­glą­dar­ce inter­ne­to­wej gdzie małe ekra­ny przed­sta­wia­ją rela­cje pary w kry­zy­sie. Gwiaz­da video art’u skon­fron­to­wa­na z kimś kto jest w dro­dze do bycia czę­ścią ofi­cjal­nej opo­wie­ści o sztu­ce cyfro­wej.

04Nam June Paik, Inter­net Dre­am (1994)

Wysta­wa koń­czy się tam gdzie wszyst­ko się zaczy­na …  9 Eve­nings: The­atre and Engi­ne­ering, to seria performance’ów z 1966 roku, któ­re odby­ły się w Nowym Jor­ku, i powsta­ły dzię­ki kola­bo­ra­cji arty­stów i inży­nie­rów oraz dały począ­tek E.A.T. – Expe­ri­ments in Art and Tech­no­lo­gy. Wśród arty­stów zaan­ga­żo­wa­nych w 9 Eve­nings byli m.in: John Cage, Lucin­da Childs, Öyvind Fahl­ström, Alex Hay, Debo­rah Hay, Ste­ve Paxton, Yvon­ne Rainer, Robert Rau­schen­berg.

05Expe­ri­ments in Art and Tech­no­lo­gy (E.A.T.), E.A.T. News. Volu­me 1

 Znaj­dzie­my też boga­tą doku­men­ta­cję na temat Cyber­ne­tic Seren­di­pi­ty, któ­ra była wyjąt­ko­wą wysta­wą  zor­ga­ni­zo­wa­ną przez arty­stów i naukow­ców w lon­dyń­skim insty­tu­cie sztu­ki współ­cze­snej w 1968 roku.

06Okład­ka kata­lo­gu wysta­wy Cyber­ne­tic Seren­di­pi­ty

 

Wysta­wa jest czyn­na do 15.05.2016.

Vers-24 zapra­sza!

For Vers-24, War­saw




Komentarze

komen­ta­rzy