Vers-24

Milczenie Owiec

Thril­ler psy­cho­lo­gicz­ny peł­ną gębą nie bez powo­du jest kla­sy­ką kina. Lata od pre­mie­ry mija­ją, a on wciąż utrzy­mu­je sil­ną pozy­cję. Wiel­ka w tym zasłu­ga obsa­dy i sce­na­riu­sza. Psy­cho­log – kani­bal poma­ga mło­dej agent­ce FBI w schwy­ta­niu daw­ne­go pacjen­ta. Od pierw­szych minut wia­do­mo jed­nak, że nie o nie­go tu cho­dzi. Gra mię­dzy dwoj­giem ludzi jako oś histo­rii nie­sie wię­cej pytań, niż odpo­wie­dzi. I to tych naj­trud­niej­szych – o isto­tę nasze­go jestestwa.

Sekretarka

Zanim pozna­li­śmy Chri­stia­na Greya, w prze­kra­cza­niu gra­nic lubo­wał się inny pan Grey. Przy­stoj­ny praw­nik moc­ną ręką pro­sto­wał zła­ma­ne życiem sekre­tar­ki. Kolej­na – ku jego zdzi­wie­niu, nie­po­strze­że­nie – ule­czy­ła jego.

Siłą tego fil­mu nie jest seks, choć ero­tycz­ne napię­cie wyczu­wa się cią­gle. Siłę sta­no­wi uczu­cie, któ­re pod­no­si z kolan. Uczu­cie do kogoś i to do sie­bie same­go. A tej istot­nej lek­cji udzie­la dosko­na­ły aktor­ski duet James Spa­der & Mag­gie Gyllenhaal.

Prestiż

Rzecz o tym, ile jesteś w sta­nie poświę­cić dla pasji. Chri­sto­pher Nolan ser­wu­je wie­lo­wy­mia­ro­wą przy­po­wieść o dwóch magi­kach, jed­nej wiel­kiej tra­ge­dii i zemście. Za prze­ciw­ni­ków dobie­ra Hugh Jack­ma­na oraz Chri­stia­na Bale’a. Gra­ją tak, że w gło­wie widza zło i dobro sta­je się jed­nym. Piłecz­ka cią­gle jest w powie­trzu, aż do same­go koń­ca. Po któ­rym przy­cho­dzi nie­przy­jem­na reflek­sja, za nią katharsis.

500 dni miłości

Mało hol­ly­wo­odz­ki obraz z hol­ly­wo­odz­ki­mi gwiaz­da­mi. W ory­gi­na­le tytuł brzmi: 500 days of Sum­mer. Sum­mer to bez­tro­ska dziew­czy­na, któ­ra budzi zachwyt Toma. Na począt­ku wia­do­mo już, że zła­mie mu ser­ce. Dzię­ki cze­mu on… zyska wol­ność. Zanim do tego doj­dzie, chło­pak zła­pie się jesz­cze wia­ry w świat rodem z kome­dii roman­tycz­nej. A gdy dłu­żej nie da rady, sta­nie się wszyst­ko, o czym kome­dia zwy­kle milczy.

Życie jest piękne

Co to zna­czy być szczę­śli­wym? Rober­to Beni­gni pró­bu­je wytłu­ma­czyć to swo­je­mu kil­ku­let­nie­mu syno­wi w eks­tre­mal­nych warun­kach. Jako Żydzi tra­fia­ją do obo­zu kon­cen­tra­cyj­ne­go – by uchro­nić dziec­ko na tyle, ile moż­li­we ojciec prze­ko­nu­je go, że bio­rą udział w grze. To, co się dzie­je ma być umow­ną zaba­wą. Zwy­cięz­cą zosta­je ten, któ­ry bawi się najlepiej.

Jaka z tego nauka? By czer­pać z życia, ile się da, wie­dząc, że moż­na nie docze­kać hap­py endu. Na tle przed­sta­wia­nych wyda­rzeń nasu­wa się jed­nak jesz­cze kil­ka reflek­sji. Jakich? To zale­ży tyl­ko od nas.

Melancholia

Spo­łecz­ne kon­we­nan­se trzy­ma­ją fil­mo­wą rodzi­nę w ryzach. Czar­na owca wybie­la się ślu­bem z ide­ałem. Wszy­scy są zado­wo­le­ni, choć tyl­ko do cza­su. Mrocz­na stro­na bie­rze górę, by za chwi­lę przy­ćmi­ła ją wizja zagła­dy. I na tym był­by koniec, ale o dzi­wo, dopie­ro w tym momen­cie wszyst­ko się zaczy­na. Im bli­żej koń­ca, tym tego wię­cej i więcej.

Stu­dium ludz­kiej psy­chi­ki i grze­ba­nie w duszy spod zna­ku von Trie­ra prze­szy­wa na wskroś. Po dwóch godzi­nach moż­na odnieść wra­że­nie, że prze­szło się sesję tera­peu­tycz­ną – ale z elek­trow­strzą­sa­mi. Moc­ne i potrzeb­ne kino nie­po­ko­ju, któ­re­go nie trze­ba się wsty­dzić, tyl­ko je… pielęgnować.

Fight Club

Szek­spir pisał: Demo­ny są w nas. Po „Pod­ziem­nym krę­gu” wstał­by i bił­by bra­wo twór­com. Ci idą po cien­kim lodzie, szo­ku­jąc powszech­nie zna­ną praw­dą o któ­rej lepiej zapo­mnieć. To, co w nas naj­gor­sze mie­sza się z tym naj­lep­szym. To, co dzi­kie z tym łagod­nym. I dobrze jest dopu­ścić do gło­su każ­dą ze stron.

Edward Hor­ton aka Brad Pitt zapra­sza do krę­gu wta­jem­ni­czo­nych – wcho­dzisz na wła­sną odpowiedzialność.

Mój chłopak się żeni

Kie­dy doce­nia się miłość? Zwy­kle gdy daw­no już jej nie ma. Zamie­cio­ne pod dywan uczu­cie potra­fi jed­nak dać o sobie znać. Prze­ko­nu­je się o tym Julia Roberts. Opor­nie, jak to w kome­diach, idzie jej doj­ście do praw­dy, że wal­ka nie musi koń­czyć się zwy­cię­stwem, by wygrać. Śmiech przez łzy o dzi­wo daje wiel­ką siłę, samot­ność to nie koniec świa­ta, a dru­giej połów­ce bra­ku­je pół do cało­ści, któ­ra już ist­nie­je i ma się dobrze.

Pamiętnik nastolatki

15-lat­ka i seks w fil­mie to nic odkryw­cze­go. Chy­ba że w sty­lu „The Dia­ry of a teena­ge girl”. Wyzwa­la­ją­ca histo­ria dziew­czy­ny, któ­ra szu­ka sie­bie odda­jąc cia­ło i duszę męż­czyź­nie. W kolo­ro­wym Chi­ca­go lat 70-tych i komik­so­wej wyobraź­ni. Odkry­cie przy­cho­dzi, lecz nie takie jakie­go mogła wycze­ki­wać. Chcia­ła miło­ści, któ­ra ją pochło­nie. Zamiast tego zoba­czy­ła fajer­wer­ki nie­za­leż­no­ści. Bez żalu, osą­du i smut­ku. Z prze­sła­niem – weź się z życiem za bary i… baw się dobrze.

Amelia

Któ­ry świat jest lep­szy – ten wewnętrz­ny czy zewnętrz­ny? Tytu­ło­wa boha­ter­ka fran­cu­skie­go obra­zu dłu­go sta­wia na pierw­szy. Jed­na infor­ma­cja usły­sza­na w tele­wi­zji zmu­sza ją, by wejść do tego dru­gie­go. Powo­li wycho­dzi z koko­nu, choć wciąż na swo­ich warun­kach. Potem docho­dzą warun­ki innych.

Dzi­wacz­na fabu­ła zaska­ku­ją­co wcią­ga, może dla­te­go, że łatwo odna­leźć w Ame­lii cząst­kę sie­bie. To wyco­fa­ne, neu­ro­tycz­ne „ja” sie­dzi głę­bo­ko, ale sean­sie już gnie­cie. Każ­de­mu tro­szecz­kę sza­leń­stwa nie zaszkodzi.

Poradnik Pozytywnego Myślenia

Po upad­ku moż­na się pod­nieść, ale wcze­śniej war­to chwi­lę pole­żeć. Jak boha­ter osca­ro­we­go hitu, w któ­re­go wcie­la się Bra­dley Cooper. Leże­nie ozna­cza jego pseu­do zmia­nę, dostrze­żo­ną przez owdo­wia­łą pięk­ność. A ta do zupeł­nie nor­mal­nych nie nale­ży. Wcią­ga­jąc boha­te­ra w swo­je gier­ki, poma­ga mu dostrzec, że nor­mal­ność to kłam­stwo. To nie ona bowiem uczło­wie­cza. Cia­ło kipią­ce emo­cja­mi już tak.

Zdję­cia: pinterest.com

Komentarze

komentarzy