Grudzień często przypomina rozpędzony pociąg, który pędzi przez ostatnie dni roku i… zapomina zatrzymać się na najważniejszej stacji: relacjach. Lampki migoczą, listy zadań rosną, a napięcie – wbrew atmosferze świąt – rośnie razem z nimi. Zmęczenie nie ma kalendarza. Nie sprawdza, czy to dobry moment. Dlatego właśnie teraz, kiedy tak bardzo chcemy bliskości, temat regulacji emocji staje się nie teorią, lecz realnym narzędziem dbania o siebie i o tych, z którymi siadamy do stołu.

Świę­ta Boże­go Naro­dze­nia mogą być cza­sem czu­ło­ści, wyha­mo­wa­nia i roz­mów, któ­re wresz­cie docho­dzą do gło­su. Mogą jed­nak stać się tak­że cza­sem fru­stra­cji, pre­sji i uśmie­chu, któ­ry nakle­ja­my na twarz jak ozdob­ną naklej­kę – tyl­ko na chwi­lę i tro­chę na siłę. To, w któ­rą stro­nę pój­dzie ten czas, zale­ży mniej od deko­ra­cji, a bar­dziej od naszej zdol­no­ści do zatrzy­ma­nia, nazwa­nia emo­cji i zoba­cze­nia czło­wie­ka po dru­giej stro­nie sto­łu. 

Kiedy ciało migdałowate rządzi świętami

Nauka potwier­dza, że gdy żyje­my w bie­gu, układ ner­wo­wy dzia­ła w try­bie alar­mo­wym. Drob­nost­ki ura­sta­ją do ran­gi pro­ble­mów: jed­no sło­wo part­ne­ra potra­fi zabo­leć bar­dziej niż zwy­kle, a kolej­ka w skle­pie wyda­je się nie do znie­sie­nia. To nie świat sta­je się trud­niej­szy – to my jeste­śmy prze­cią­że­ni. A prze­cią­żo­ny mózg prze­łą­cza ste­ry na cia­ło mig­da­ło­wa­te, któ­re reagu­je impul­syw­nie. Kora przed­czo­ło­wa – ta odpo­wie­dzial­na za roz­są­dek, empa­tię i spoj­rze­nie z dystan­su – w takich chwi­lach ma mniej do powiedzenia.

Regu­la­cja emo­cji nie jest sztucz­nym uśmie­chem, zamia­ta­niem pod dywan ani pró­bą „bycia spo­koj­nym na siłę”. To świa­do­me mikro­przer­wy: trzy­dzie­ści sekund odde­chu, napię­cie w bar­kach, któ­re zauwa­ża­my zamiast igno­ro­wać, jed­no zda­nie wypo­wie­dzia­ne uczci­wie – „Jestem zmę­czo­na. Potrze­bu­ję chwi­li dla siebie.”

Bez zatrzy­ma­nia trud­no o bliskość.
Nie moż­na pro­wa­dzić waż­nej roz­mo­wy, gdy psy­chi­ka bie­gnie sprintem.

Wysokie oczekiwania + niska energia = grudniowa mieszanka wybuchowa

Co roku obie­cu­je­my sobie wię­cej czu­ło­ści, mniej pra­cy po godzi­nach, wię­cej roz­mów, obec­no­ści, uważ­no­ści. A potem przy­cho­dzi gru­dzień i chce­my nad­ro­bić to wszyst­ko w trzy dni. Ide­al­na atmos­fe­ra, ide­al­ne pre­zen­ty, ide­al­ny stół, ide­al­ne roz­mo­wy. Tym­cza­sem jeste­śmy bar­dziej zmę­cze­ni niż kiedykolwiek.

Psy­cho­lo­gia pod­po­wia­da: nie pod­krę­caj tem­pa – obniż wyma­ga­nia.  Bli­skość nie potrze­bu­je sce­no­gra­fii. Potrze­bu­je obec­no­ści. Świą­tecz­ny kli­mat powsta­je mię­dzy ludź­mi, nie w dekoracjach.

Wdzięczność – najprostszy regulator

Bada­nia są w tym tema­cie nie­zwy­kle spój­ne: regu­lar­ne zauwa­ża­nie dobra zmniej­sza stres, popra­wia nastrój i wzmac­nia odpor­ność psy­chicz­ną. Nie dla­te­go, że dzia­ła magia,
lecz dla­te­go, że wdzięcz­ność uru­cha­mia w mózgu ośrod­ki nagro­dy i obni­ża poziom kortyzolu.

Ale wdzięcz­ność dzia­ła tyl­ko wte­dy, gdy jest kon­kret­na i praw­dzi­wa. Zamiast utar­tych for­mu­łek, war­to powiedzieć:

„Dzię­ku­ję, że byłeś przy mnie, gdy mia­łam gor­szy dzień.”
„Cie­szę się, że może­my dziś usiąść razem do stołu.”
„Two­je poczu­cie humo­ru rato­wa­ło ten rok bar­dziej, niż myślisz.”

Takie sło­wa nie są „na świę­ta”. One są na więź.

Wdzięcz­ność zmie­nia punkt widze­nia: z bra­ków na to, co już mamy.  Nie uda­je, że życie jest łatwe – przy­po­mi­na, że nie jeste­śmy w nim sami.

Czas ma wartość tylko wtedy, gdy go dzielimy. Liczą się nie godziny, lecz chwile pełne obecności.

„Nie mam cza­su” – sły­szy­my i mówi­my czę­sto. A prze­cież czas nie jest przed­mio­tem. Jest prze­strze­nią, któ­rą świa­do­mie (lub nie) wypeł­nia­my. Jeśli nie zare­zer­wu­je­my jej dla tych, któ­rzy są dla nas waż­ni, znik­nie pod cię­ża­rem obo­wiąz­ków i oczekiwań.

Jakościowy czas nie musi trwać godzinami. To może być:

• 20 minut spaceru,
• wspól­ne goto­wa­nie bez pośpiechu,
• roz­mo­wa przy her­ba­cie, bez tele­fo­nu obok,
• pół godzi­ny bycia napraw­dę razem.

Nie cho­dzi o to, żeby „prze­by­wać obok sie­bie”. Cho­dzi o to, żeby się spo­tkać. Usły­szeć. Zoba­czyć. Poczuć dru­gą osobę.

Cza­sem naj­więk­szym pre­zen­tem jest to, że ktoś przy nas czu­je się widziany.

Najpiękniejsze święta są najprostsze

Mamy pra­wo powie­dzieć sobie: „Nie muszę wszyst­kie­go. Mogę wybrać to, co ważne.”

Regu­la­cja emo­cji to nie wal­ka o ide­al­ny spo­kój. To prak­ty­ka powro­tu do siebie.

To zatrzy­ma­nie.
Nazwa­nie, co czuję.
Zapy­ta­nie, cze­go potrzebuję.
I danie sobie choć odro­bi­ny tego, cze­go tak szu­ka­my w świe­cie zewnętrznym.

Naj­lep­sze świę­ta nie są per­fek­cyj­ne. Są spo­koj­ne. Obec­ne. Zanu­rzo­ne w tym, co napraw­dę ma znaczenie.

Jeśli w tym roku bra­ku­je Ci sił – nie rób ze Świąt zada­nia do odha­cze­nia. Pozwól im być zaproszeniem.

Do zatrzy­ma­nia.
Do oddechu.
Do spoj­rze­nia bli­skim w oczy.
Do wdzięcz­no­ści, któ­ra budu­je zamiast dekorować.
Do jed­ne­go momen­tu, w któ­rym jeste­śmy tu – naprawdę.

Być może to wła­śnie w nim rodzi się naj­głęb­szy świą­tecz­ny spo­kój: z poczu­cia, że nie musi­my wszyst­kie­go, by napraw­dę być razem.

Z życze­nia­mi pięk­nych, spo­koj­nych Świąt
Hali­na Pia­sec­ka, psy­cho­loż­ka, eks­pert­ka w obsza­rze budo­wa­nia dobro­sta­nu i szczę­ścia w pra­cy www.halinapiasecka.com  

5 kosme­ty­ków SESDERMA, któ­re świet­nie spraw­dzą się jako pre­zent dla świa­do­mej, dba­ją­cej o pie­lę­gna­cję cery kobiety

Komentarze

komentarzy